Menu

Realisten 2016

Het licht van de stilte - olieverf op paneel - 40 x 27,5 cmAnno (halverwege) 2016. Even dacht ik niet mee te kunnen doen aan de jaarlijkse ORT bij Rob Møhlmann. Ik had hem er zelfs al over gebeld, maar na een leuk gesprek met deze meneer/vriend kan je toch eigenlijk niet weigeren? De tijd staat niet stil, helaas, ik zou dat helemaal niet erg vinden zo nu en dan.  Toevallig vond ik vanmiddag (tijdens het opruimen van mijn atelier) een uitnodiging van Galerie Honingen uit 1999. Aangekondigd werd een expositie van Rob Møhlmann en Robert Daalmeijer. Dat bedoel ik dus, 1999… het lijkt wel gisteren. Maar Rob, misschien is het een idee om dit nog eens over te doen, samen met Aad (Hofman), jij en ik in Galerie De Duig, mijn eigen toko.

Ik ben dan wel kunstschilder, maar wanneer heb ik nou eigenlijk voor het laatst geschilderd? Vorig jaar kondigde ik nog aan om 100 ogen te schilderen van Vlaardingers, er zou een boek uitkomen, etc. Nou ik ben daar nog wel mee bezig, maar er kwam alweer iets anders tussen, iets waar ik geen nee tegen kon zeggen. Nu werd ik gevraagd om een wijnbar te decoreren. Natuurlijk werd het stylen, van voordeur tot het plafond. Ik had nog niet genoeg te doen, maar mag niet klagen en het resultaat mag er zijn, al zeg ik het zelf. Begin augustus is het geopend, al weet ik nu -op moment van schrijven- nog niet hoe het zal gaan lopen en wat de reacties zullen zijn. Ik weet wel dat na één uur van het lanceren van het interview over de nieuwe eigenaars, het bericht al 4000 keer was gelezen, na 3 uur 7000 keer, 10% van de Vlaardingse bevolking! En inmiddels ruim 4000 keer gedeeld op Facebook. Ik ben dus wel heel erg nieuwsgierig straks, die 3e augustus 2016.

Het jaar is nu op de helft en het was me er wel eentje, wat een gekkenhuis, grote stukken in de krant, het meisje van Droste geschilderd op de gevel van de buurmeides, zelfs gebombardeerd tot Vlaardinger van de week… Doe ik teveel?
Ik zou gek worden als ik niet teveel deed, laat mij mijn eigen gaan maar gang, of zoiets! Ik krijg gelukkig heel veel hulp van hele lieve mensen om mij heen, waaronder mijn zus Hèlen Daalmeijer! Zonder haar hulp en die van sommige anderen zou ik niet zijn wie ik nu ben: een ADHD’er, met nog veel teveel plannen en ideeën voor de toekomst! Ik ben benieuwd naar wat de rest van het jaar nog te bieden heeft en kijk al uit naar hoe het volgende jaar gaat worden. U ook?

Pin It on Pinterest

Share This