Menu

Realisten 2006

jeugdig_stil

Jeugdig stil, 2006, olieverf op linnen, 40x30cm

“Moet ik nu gaan vertellen hoe goed ik ben, nee toch? Heb ik nooit gedaan. Zal ik nooit doen, daar ben ik te onzeker voor. Ik blijf liever bij mezelf, wel zo veilig!
Ik heb geen studie gevolgd, ik had het te druk met andere dingen. Nee geen Minerva of wat voor kunstacademie dan ook!
Werk in collecties? Weet ik veel?
Exposities or what so ever? Boeiend!?
Lijkt mij dat iets dat in je zit (een gave?) er als het goed is toch wel uitkomt. Nee, daar hoef ik niet voor te studeren, toch?

Zo zat ik als kind meestal te tekenen, uren, heerlijk stil als een soort meditatie. Geweldig hoe zoiets opgebouwd wordt uit een simpel potloodje. Soms zeg ik wel eens tegen mijn leerlingen: “Probeer die tintelingen in je achterhoofd te voelen!” en soms lukt ze dat en voelen ze wat ik bedoel, gelukkig.

Ik kan me herinneren dat ik rond mijn achtste wel eens zei: “Ik word later kunstenaar!”. Kunstenaar? Wat is dat eigenlijk? Volgens mij ben ik nog steeds Robert, ik doe alleen dat wat ik graag doe en dat is datgene waar ik meestal toch wel gelukkig van word. Blij dat ik mensen kan boeien, raken, soms inspireren? Ja, ik zeg meestal, want oh wee als ik teveel datgene gedaan heb wat ik het liefst doe, want dan raak ik leeg; ik voel me een niets! Wat doe ik nou eigenlijk?
Vreselijk dat gevoel, leeg… maar tegelijk ontzettend gelukkig. Dan zie ik weer dat er zoveel moois om me heen te zien, te horen en te voelen is. Zo’n bui kun je eigenlijk niet beschrijven, alles ziet er mooier uit. Zelfs de winter als alles grauw en kil lijkt, zie ik sprankelend fris groen, blauwtinten die licht lijken te geven, geluiden ver in de verte… En mijn gevoel? Ach daar laat ik me maar niet over uit.

In zo’n bui denk ik dan: “Leuk om kunstenaar te zijn!” (Wat een woord!) Ach, had ik ook maar oogkleppen voor en oordopjes in en mijn verstand op nul; lekker toch! Maar gelukkig ben ik niet zo en kan dat wat is me nog steeds gelukkig maken: schilderen, tekenen, het lesgeven, 73 leerlingen boeien, inspireren en vervolgens mijn levenslied zingen: ‘Laat mij mijn eigen gang maar gaan!’ (Ramses Shaffy)”

 

Robert Daalmeijer
Realisten 2006

Pin It on Pinterest

Share This