Menu

Mijn muze

Lisa

Lisa, olieverf op paneel, 30x30cm

Wie of wat is mijn muze?
Eigenlijk hoef ik daar niet zo lang over na te denken. Aad Hofman, mijn oom, leraar, mijn beste vriend, mijn inspirator, oftewel mijn muze.
Hij was het die mijn denkbeelden vormde.
Waarschijnlijk vindt hij het niks dat ik over hem begin, maar ja, wat moet ik dan als je het over mijn muze hebt?

Als jochie van een jaar of tien kwam ik al bij hem in het atelier, in Galerie de Duig, met grote ogen verwonderd over wat zich daar allemaal afspeelde. Grote, bijna abstracte schilderijen, met grote roestpokken, die je er zo zou willen afpulken. “Wow! Dat wil ik ook!”
En als ik daar dan toch was, dan zag ik ook het werk van Dik Kats: grote uilen, die brieven leken te schrijven, zo bizar!
Ik had het al helemaal voor elkaar: ik werd ook kunstschilder!

Terug denkend aan die tijd zat ik daar eigenlijk alleen maar te striptekenen onder het “genot” van een kopje thee, gezet door de vrouw van Dik, Anneke Kats, zo sterk dat je lepeltje ervan zou kunnen oplossen.
Nu, zo’n dertig jaar later, zit ik zelf inmiddels zeventien jaar “daar boven te schilderen”, heb ik Aads lessen alweer bijna 12 jaar geleden overgenomen en ben ik zelf niet meer weg te denken uit de galerie. Tjonge jonge, wat gaat die tijd snel!

Terug naar mijn muze: Aad, of toch ook wel Dik Kats, mijn collega, eigenlijk zijn mijn leerlingen, zo’n 80, ook wel mijn muze. Jan Post, de “buurman van het bankje”. Uiteindelijk is de hele galerie mijn muze. Wat als dat er niet was? Het is mijn tweede huis. Mijn bed staat er weliswaar (nog) niet, maar ja, ik ben hier meer dan thuis!

Ik denk wel eens: Wat moet ik straks, als Aad, Dik en Jan er niet meer zijn? Zit ik hier alleen! Maar ja, wat dan? Kom ik toch weer terug bij Aad, wat als Aad er niet was?
Tussen mijn 17de en 23ste heb ik mijn neus niet laten zien in de galerie. Ik was te druk met een ‘losbandig leventje’, iets teveel van van alles. Aad ving me toen op. Ik had en kreeg een doel, iets wat ik al veel eerder met mezelf had afgesproken, ik werd kunstschilder (kunstenaar is zo gek nog niet). Aad was het die mij de kneepjes van het vak leerde. Al snel ging ik mijn eigen weg en hij liet me daar helemaal vrij in en op die manier heb ik mezelf volledig kunnen ontwikkelen en ontplooien,

Aadje, ik heb het misschien nog nooit gezegd, maar… Ik hou van je!

Robert Daalmeijer
“Mijn Muze”, 2011

remise

Remise, olieverf op paneel, 100x100cm

Pin It on Pinterest

Share This