Smoelwerken

Portretten die mij het meest aanspreken hebben veelal iets melancholieks. Zelfs als ze iets dreigend over zich hebben straalt er nog iets treurigs van af. Ik neem het portret in me op en af en toe denk ik dat ze ieder moment een traan los zouden kunnen laten. Het zijn voor mij dan ook vaak de ogen waarin ik al schilderend verdwijn.

« terug