Publicaties

‘De meest gevreesde van alle rampen, de dood, bestaat niet voor ons. Want als wij er zijn, is de dood er nog niet. En als de dood er is, dan zijn wij er niet meer.’
(Epicurus 341 v.Chr. - 270 v.Chr.)

Bent u bang voor de dood? De schilderijen van Daalmeijer zijn dat in ieder geval niet.

lees verder »

Als kind deed Robert niets liever dan tekenen waarbij hij toen al oog had voor details en verhoudingen.
Net als zijn oom Aad Hofman staat de vergankelijkheid centraal in de vorm van verweerde en oude objecten. Echter bij Robert speelt vaak een menselijk aspect een rol hetzij op een directe wijze door het afbeelden van een gezicht hetzij op een indirecte wijze door bijvoorbeeld een oude, afgeleefde en kapotte pop te gebruiken die door iemand is achtergelaten.

lees verder »

"Als tekenleraar en kunstschilder worden mij nog wel eens wat vragen gesteld over mijn werk. Er wordt mij bijvoorbeeld wel eens gevraagd: "Waarom schilder je toch zo vaak van die enge poppen?" En daar direct achteraan: "Je kunt ze toch ook laten lachen?"

lees verder »

"Moet ik nu gaan vertellen hoe goed ik ben, nee toch? Heb ik nooit gedaan. Zal ik nooit doen, daar ben ik te onzeker voor. Ik blijf liever bij mezelf, wel zo veilig!"

lees verder »

Robert Daalmeijer is autodidact. Al in zijn heel jonge jaren besteedde hij veel van zijn tijd aan tekenen met opvallend veel oog voor details en verhoudingen.

lees verder »

Vanaf de kleutertijd al tekenend met opvallend veel oog voor details en verhoudingen.
Na een weinig succesvolle carière in de maatschappij keerde hij uiteindelijk met hangende pootjes terug bij oom Aad Hofman (realistisch kunstschilder). Aad had al vroeg een ongewoon talent herkend in de tekeningen van zijn neef; een eerdere poging om hem achter de schildersezel te krijgen mislukte, omdat hij toen nog te jong was.

lees verder »