Robert (1972) is autodidact. Al in zijn heel jonge jaren besteedde hij veel van zijn tijd aan tekenen met opvallend veel oog voor details en verhoudingen.

Tussen zijn 23ste en 30ste exposeerde hij regelmatig bij gerenommeerde galeries in Nederland. In deze periode stonden verweerde objecten en vergane voorwerpen uit de natuur centraal in zijn stillevens.

Hierna diende zich voor Daalmeijer een nieuwe fase aan: oude poppen, half vergaan, soms ontdaan van lijf en leden, kregen een nieuw leven ingeblazen. Doordat zij oud, vies en stoffig zijn geworden én vergeten en verlaten zijn, heeft dit voor hem een toegevoegde waarde.

Tegenwoordig verschijnt eveneens steeds vaker de mens in zijn werk. Ook hierin is een zekere treurigheid en verlatenheid voelbaar; soms door priemende ogen, dan weer door een etherisch portret opdoemend uit het donker, vaak met de serene rust van een verstilde blik.

Dit alles tezamen vormt de bron van inspiratie die aanzet tot het schilderen van een melancholische verlatenheid die voelbaar is op ieder schilderij.